Dësem Här (1955) säi Wonsch ass an Erfëllung gaangen: hien ass heemgaangen.

Déi beschte Plaz ass nach ëmmer doheem.

Seng Ae hu geblénkt, wéi mir am CHL ukomm sinn, fir hien ofzehuelen.

Et huet dobausse gereent, awer no esou enger laanger Zäit dobannen war souguer de Reen ganz wëllkomm un dësem Dag. Dësem Här (1955) säi Wonsch ass an Erfëllung gaangen: hien ass heemgaangen.✨

Zréck a senger vertrauter Ëmgéigend, zesumme mat senger Fra, senger Duechter a senger Enkelin, konnt hien nees e puer Stonnen doheem genéissen. Hien hat Zäit fir sech ëmzekucken, ze bemierken wat sech geännert huet, sou wéi aner Saachen genau esou ze erëm ze fannen, wéi hien se an Erënnerung hat.

Bei Kaffi an engem Stéck Kuch war Zäit fir alldeeglech Gespréicher an en Telefonsgespréich mat sengem Jong. Vertraut Momenter, déi wäertvoll gi sinn, well hien doheem war mat senger Famill.

An, net ze vergiessen, als Kiischt op dem Kuch: säi Fotell, deen op hie gewaart huet! De Fotell, deen hien d’lescht Joer fir säi Gebuertsdag kritt hat, awer an deem hien nach ni d’Geleeënheet hat ze sëtzen.

Mir hunn him virsiichteg gehollef sech ze setzen an et him gemittlech gemaach. E grousst Laache war ze gesinn: et war perfekt.

Wéi hie sécher zréck am Spidol an erëm gutt installéiert war, war et Zäit fir Äddi ze soen. Hien huet eis e Kuss zougeschéckt – e waarmen Äddi no engem Nomëtteg, dee mir dankbar ware kënnen ze erméiglechen.

E grousse Merci un de Centre Hospitalier de Luxembourg an d’Famill fir d’Vertrauen an déi super Zesummenaarbecht.

 

 

🇫🇷Il n’y a pas de meilleur endroit que chez soi.

Ses yeux pétillaient lorsque nous sommes arrivés au CHL pour venir le chercher. Il pleuvait dehors, mais après un si long moment enfermé à l’intérieur, même la pluie était bienvenue lors de cette journée. Le vœu de ce monsieur (né en 1955) se réalisait : il rentrait chez lui.

De retour dans un environnement familier, entouré de son épouse, de sa fille et de sa petite-fille, il a pu profiter de quelques heures pour savourer son retour à la maison. Le temps de regarder autour de soi, de remarquer ce qui avait changé et de retrouver d’autres choses exactement comme dans ses souvenirs.

Autour d’un café et d’une part de gâteau, il y a eu du temps pour des conversations de tous les jours et un appel téléphonique à son fils. Des moments familiers, rendus précieux par le fait d’être à la maison, avec sa famille à ses côtés.

Et, pour couronner le tout, la cerise sur le gâteau : son fauteuil qui l’attendait ! Le fauteuil qu’il avait reçu pour son anniversaire l’année dernière, mais dans lequel il n’avait encore jamais eu l’occasion de s’asseoir.

Nous l’avons doucement aidé à s’y installer et l’avons mis à l’aise. Un grand sourire est apparu : c’était parfait.

Une fois de retour à l’hôpital en toute sécurité et confortablement installé, le moment était venu de se dire au revoir. Il nous a soufflé un baiser — un adieu chaleureux après un après-midi que nous étions reconnaissants d’avoir pu rendre possible.

Merci au CHL et à la famille pour votre confiance et votre formidable collaboration.

 

 

 

🇬🇧There is no better place to be than home.

His eyes were twinkling when we arrived at the CHL to pick him up.

It was raining outside, but after such a long time indoors, even the rain was a welcome part of the day. This gentleman’s (1955) wish was coming true: he was going home.

Back in familiar surroundings, with his wife, daughter and granddaughter by his side, he had a few hours to enjoy being home again. Time to look around, notice what had changed and find other things just as he remembered them.

Over coffee and a slice of cake, there was time for everyday conversation and a phone call to his son. Familiar moments, made precious by being home with family close by.

And, not to forget, as cherry on the cake, his chair that was waiting for him! The chair that he had received for his birthday last year but never had the chance to sit in it.

We gently helped him into his seat and made him comfortable. A big smile appeared : it was perfect.

Once he was safely back at the hospital and comfortably settled in, it was time to say goodbye. He blew us a kiss—a warm farewell after an afternoon we were grateful to help make possible.

Thank you to CHL and the family for your trust and great collaboration.